Bilgi Kutusu
Anahtar Kelimeler: biyolojik yaş, hücresel temizlik, uzun yaşam
Hücrelerin kendi kendini yemesi mevzusu, yani şu popüler adıyla otofaji, aslında vücudun kendi içindeki o eski püskü çöpleri temizleme yöntemiymiş. Bilim insanları laboratuvarlarda gece gündüz bunu çalışıyor vallahi, meğer akşam sekizden sonra boğazı tutmak hücresel temizliği tavan yaptırıyormuş. Akşam yemeğini erken yiyip defteri kapatmak, öyle her dakika bir şeyler atıştırmamak hücrelerin genç kalmasını sağlıyor işte… Bizim buralarda eskiler hep derdi ya, “Az yiyen az uyur, çok yiyen güç uyur” diye, adamlar haklıymış abi ya.
Kas kütlesini korumak sadece aynada güzel durmak için değil, tamamen hayatta kalma meselesi haline geldi son araştırmalara göre. Otuz yaşından sonra her yıl kas kaybediyoruz ve bu kayıp bizi biyolojik olarak hızla yaşlandırıyor maalesef. Haftada iki gün ağırlık kaldırmak, direnç egzersizleri yapmak o kronik ağrıları, halsizlikleri bıçak gibi kesiyor. Spor salonuna kapanın demiyorum tabii, evde iki ağır dambıl veya kendi vücut ağırlığınız bile o metabolik saati geri döndürmeye yetiyor da artıyor bile.
Derin uyku esnasında beyinde biriken o zehirli proteinler, adeta bir temizlik işçisi gibi çalışan lenfatik sistem tarafından yıkanıp temizleniyormuş. Kaliteli bir uyku çekmediğinizde ertesi gün neden o kadar sersem ve unutkan olduğumuzu şimdi daha iyi anlıyorum. Telefonu yatmadan iki saat önce elden bırakmak, odayı zifiri karanlık yapmak ömrü uzatmanın en zahmetsiz yolu herhalde… Gece yatakta saatlerce sosyal medyada kaybolup ömrümüzden çalıyoruz resmen, yazık günah vallahi billahi.
Vücuttaki o sinsi, hafif ama hiç bitmeyen kronik enflamasyon dediğimiz meret, aslında modern çağın en büyük gizli katili sanırım. İşlenmiş gıdalar, paketli şekerli abur cuburlar bu yangını sürekli harlıyor, organları içten içe yaşlandırıyor. Tabağa biraz daha fazla yeşillik eklemek, zeytinyağını baştacı etmek o içerideki yangını söndürmenin en pratik çaresi. Ne yersek oyuz derler ya, aslında neyi sindirebiliyorsak ve neyi vücuda yük etmiyorsak tam olarak oyuz işte.
Stres anında salgılanan kortizol hormonu uzun süre yüksek kaldığında, resmen DNA’nın uçlarındaki o koruyucu kapakçıkları, yani telomerleri eritiyor. Gün içindeki o anlamsız koşturmacalar, trafikteki kavgalar, işteki gerginlikler bizi hücresel düzeyde parça parça tüketiyor. Günde sadece beş dakika durup, hiçbir şey düşünmeden derin nefes alıp vermek bile o bozulan kimyayı anında dengeliyor aslında. Kendimizi bu kadar hırpalamaya değer mi hiç, dünya malı dünyada kalıyor sonuçta…
Sosyal bağları güçlü olan, arkadaşlarıyla iki lafın belini kıran insanların yalnız yaşayanlara göre çok daha uzun ve sağlıklı yaşadığı kanıtlandı artık. Yalnızlık modern dünyanın en büyük epidemisi, insanı içten içe kemiren gizli bir dert gibi adeta. Haftada bir dostlarla bir araya gelip kahve içmek, dertleşmek en pahalı takviyeden, vitaminden çok daha şifalı geliyor bünyeye. İnsan insanın zehrini alır derler ya bizim buralarda, aynen o hesap işte, yalnız kalmamak şart.
Kaynak: Orijinal Haber
