Bilgi Kutusu
Anahtar Kelimeler 3 adet [depresyon ruhsal sağlık yaşam dengesi]
Depresyon denince birçok insanın aklına sadece üzgün olmak geliyor. Oysa işin aslı biraz daha derin. Bazen insanın hayatında her şey normal görünür ama iç dünyasında büyük bir sessizlik vardır. Sabah yataktan kalkmak zor gelir, sevilen şeyler eski tadını vermez. İnsan kendine “Neden böyle hissediyorum?” diye sorar durur. İşte depresyon çoğu zaman tam da burada başlar. Dışarıdan fark edilmeyen ama içeride yavaş yavaş büyüyen bir yük gibi…
Hayatın temposu da az şey değil doğrusu. Sürekli yetişilecek işler, çözülmesi gereken problemler, beklentiler, sorumluluklar… İnsan bazen kendini bir maratonun içinde buluyor. Dinlenmeden, durmadan, nefes almadan koşmaya çalışıyor. Bir süre sonra beden de zihin de “Ben artık yoruldum” demeye başlıyor. Vallahi çoğu kişi bunu fark ettiğinde zaten uzun zamandır yorgun taşıyordur.
Sadece yaşanan olaylar değil, düşünce biçimi de önemli. Bazı insanlar başlarına gelen her olumsuzluğu kendi eksiklikleri gibi görmeye eğilimlidir. Bir hata olur, bütün başarısızlıkların sebebi kendileriymiş gibi hissederler. Bir şey yolunda gitmez, geleceğin tamamen karardığını düşünürler. Zihin bazen insana hiç olmayan senaryolar yazdırır. Üstelik bunları gerçekmiş gibi kabul ettirir…
Aile geçmişi de göz ardı edilecek bir konu değil. Bazı kişilerde genetik yatkınlık bulunabiliyor. Bu durum depresyonun kesin ortaya çıkacağı anlamına gelmez ama bazı insanları daha hassas hale getirebilir. Aynı fırtına iki farklı ağacı farklı etkiler ya, biraz ona benzer. Kimi hafif sallanır geçer, kimi daha fazla zorlanır.
Bir de yalnızlık meselesi var. Kalabalıkların içinde olup kendini yalnız hissetmek… İşte bu duygu insanı düşündüğünden daha fazla etkileyebilir. İnsan sosyal bir varlık sonuçta. Derdini paylaşabileceği, anlaşılabileceği birkaç kişinin varlığı bile bazen ruh halini ciddi şekilde değiştirir. Kimse her yükü tek başına taşımak zorunda değil.
Peki depresyon tamamen önlenebilir mi? Açık konuşmak gerekirse hayatın bütün zorluklarını ortadan kaldırmak mümkün değil. Ama insanın kendini koruması mümkün. Küçük alışkanlıklar bazen büyük fark yaratıyor. Düzenli uyku, hareket etmek, temiz hava almak, sevilen insanlarla vakit geçirmek… Bunlar kulağa basit geliyor olabilir ama etkileri hiç de küçük değil.
Bazı insanlar güçlü görünmek adına duygularını sürekli içine atıyor. Ağlamak istiyor ağlamıyor, konuşmak istiyor konuşmuyor. Sonra o biriken duygular içeride büyüyor. Abi insan makine değil ki… Üzülür, yorulur, kırılır. Bunları kabul etmek çoğu zaman iyileşmenin ilk adımı oluyor.
Kendine karşı biraz daha yumuşak davranmak da önemli. Her gün mükemmel olmak zorunda değiliz. Her işi kusursuz yapmak zorunda değiliz. Bazen sadece günü tamamlamak bile başarıdır. İnsan bunu kabul ettiğinde omuzlarındaki yük hafiflemeye başlıyor. Aynı gerçeği başka türlü söylemek gerekirse, kendine gösterdiğin anlayış bazen en güçlü ilaçlardan biri olabiliyor.
Dikkat edilmesi gereken noktalardan biri de uzun süre devam eden belirtiler. Sürekli mutsuzluk, ilgi kaybı, enerji düşüklüğü, uyku sorunları ya da umutsuzluk hissi haftalar boyunca sürüyorsa bunu görmezden gelmemek gerekir. Çünkü bazı şeyler zamanla geçer ama bazı şeyler destek ister. Aradaki farkı anlamak önemli.
Şunu unutmamak lazım; depresyon bir karakter zayıflığı değildir. İnsan iradesinin eksikliği de değildir. Hayatın belli dönemlerinde herkes zorlanabilir. Önemli olan o zorlanmayı fark etmek ve gerektiğinde yardım istemekten çekinmemektir. Billahi bazen tek bir konuşma, tek bir destek cümlesi bile insanın karanlık gördüğü yolda küçük bir ışık yakabiliyor. O ışık küçücük görünse de yolun devamını görebilmek için çoğu zaman yeterli oluyor.
Kaynak: Orijinal Haber
